|
مريوان مركز شهرستاني به همين نام است كه از شمال به شهرستان سقز- از شرق و جنوب شرقي به شهرستان سنندج - از جنوب به بخش نوسود از شهرستان پاوه و از غرب و شمال غربي به خاك عراق محدود است. شهر مريوان در 125 كيلومتري شمال غربي سنندج قرار دارد. شهرستان مريوان با جمعيتي حدود210787نفر داراي چهار بخش است و با مساحت 5/3229 كيلومتر مربع ازنظر وسعت پنجمين شهرستان استان محسوب مي شود .به جز شهر مريوان - شهرهاي سرواباد وچناره در اين شهرستان قرار دارند. سابقه مريوان به پيش از اسلام باز مي گردد.با توجه به اثار باستاني موجود-احتمالا در دوره پارت وساساني اين شهر از نقاط مهم ايران محسوب مي شود. درياچه زيباي زريوار نيز اين نظر را مستند مي سازد كه مريوان سابقه بسيار طولاني در تاريخ ايران دارد. مريوان را در تاريخ ومتون قديم مهروان -متشكل از واژه مهر و وان به معني جايگاه مهر ناميده اند.اين شهر به علت موقعيت ميان راهي بين تيسفون وتخت سليمان، مراغه و دينور از مراكز شهري بسيار كهن كردستان بود. برخي مريوان را منسوب به مروان بن حكم عرب ميدانند. قدمت فعلي شهر مريوان به حدود يك قرن پيش مي رسد. درآن زمان يكي از بزرگان قاجار به نام فرهاد ميرزا معتمد الدوله كه در اين منطقه حكومت مي كرد به دستور ناصرالدين شاه قاجار در سال 1282ه. ق قلعه اي مستحكم در اين شهر ساخت كه به شاه آباد (دژ شاهپور)مشهور شد.بعدها در كنار همين قلعه نظامي-روستايي به نام قلعه مريوان نام گذاري شد. شهر مريوان تا سال 1344 رسماً دژ شاهپور ناميده مي شد. مراكز ديدني: قلعه هلو خان(ايمام)از دوره صفوي، درياچه زريوار، پل گاران، روستاي ديدني اورامان تخت، روستاي دركي، آبشار كويله، آبشار بل ومقبره پير شاليار. مراكز تاريخي : تپه هاي شرقي ومال شرقي مريوان: اوايل دوران تاريخي ، تپه باستاني گلين كبود: تاريخي ، تپه باستاني ترخان آباد: دوره اسلامي ، قلعه ننه: تاريخي ـاسلامي ، پل گاران: دوره صفويه
|
